
Jelenie nie pochodzą z Nowej Zelandii. Pierwsze osobniki zostały sprowadzone na wyspy z Anglii i Szkocji w połowie XIX wieku jako zwierzęta łowne i wypuszczone głównie w regionie Alp Południowych. Dzięki idealnym warunkom ich populacja szybko się rozprzestrzeniła, a w XX wieku dzikie jelenie stały się problemem ekologicznym, zagrażając rodzimym drzewostanom leśnym.
Zmiana nastąpiła w latach 60-tych, kiedy rozpoczął się eksport dziczyzny z dzikich jeleni - pierwotnie niechciany gatunek stał się cennym towarem eksportowym. Pionierzy w tej branży dostrzegli dalszy potencjał i w latach 70. zaczęli chwytać dzikie jelenie i przenosić je do hodowli. Dało to początek nowej branży rolniczej, która szybko rozprzestrzeniła się w całym kraju.
Wraz z rozwojem profesjonalnego rolnictwa i wprowadzeniem pierwszych licencji w latach 70-tych, nowozelandzcy rolnicy zaczęli odkrywać inne zastosowania, takie jak produkcja aksamitu z jelenia. Szybko wprowadzono surowe normy dotyczące humanitarnego pozyskiwania aksamitu, co doprowadziło do stworzenia powszechnie uznawanego systemu regulacyjnego znanego jako National Velvetting Standards Body.
W tradycyjnym rozumieniu Maorysów, długotrwała witalność wynika z harmonii między jednostką, naturą i społecznością. Gdy ta relacja jest zrównoważona, mauri – siła życiowa – płynie swobodnie i bez przeszkód.








W filozofii Maorysów ten rodzaj postępu odzwierciedla stopniowe „oczyszczanie się” mauri — siły życiowej — która zaczyna płynąć swobodniej, gdy tylko usunięte zostaną przeszkody i ciało otrzyma przestrzeń, aby przywrócić swój naturalny rytm.
Współczesna nauka potwierdza to, co Maorysi rozumieli od pokoleń: stan jednego układu zawsze wpływa na pozostałe. Wzmocniona odporność powoduje wzrost energii. Poprawa regeneracji pociąga za sobą poprawę wydolności. Przywrócenie równowagi metabolicznej sprawia, że cały organizm funkcjonuje sprawniej.
To zobowiązanie nawiązuje do wartości Maorysów, gdzie relacja z ziemią (whenua) jest definiowana przez odpowiedzialność, szacunek i równowagę. To, co daje natura, należy wykorzystywać z wdzięcznością – i ze świadomością jego wpływu na przyszłe pokolenia.
Współczesne badania potwierdzają wiele z tych tradycyjnych spostrzeżeń: substancje bioaktywne pochodzenia morskiego, ekstrakty roślinne i związki pochodzenia zwierzęcego mogą wpływać na procesy komórkowe, regenerację i równowagę metaboliczną.
Filozofia ta jest zgodna z zasadami Maorysów, którzy pojmują zdrowie jako jedność ciała, umysłu, ducha i relacji (te whare tapa whā). Gdy jeden filar słabnie, cała konstrukcja traci wytrzymałość — ale gdy jest podparta, mauri (siła życiowa) płynie swobodnie.












